De wereld is tegenwoordig klein, erg klein. Met een beetje vliegtuig doe je New York – Amsterdam in 6 uur nog wat, emailberichten zoeven de aardbol over, en een telefoontje naar de V.S. kost minder dan, pak ‘m beet, een telefoontje naar Duitsland. Toen ik in september voor 7 maanden naar Indiana (in de VS) vertrok, deed ik dat met de gedachte in ieder geval 7 maanden lang geen Philidor-besoignes aan mijn hoofd te hebben. Het tegendeel bleek waar. Wietzes, Eddies, Karels en Bassen deden keer op keer uitgebreid verslag van hun verrichtingen. Maar op het moment dat de grijzende Eddie Scholl mij per email vroeg een verslag voor het Philidorforum te schrijven, omdat mijn taalgebruik hem aan een van zijn tantes uit Nieuw-Zeeland deed denken, toen brak mijn klomp. Misschien is de wereld tegenwoordig wel te klein geworden.
Het is moeilijk een verzoek van Eddie af te slaan. Natuurlijk, 3 decennia geleden kon Eddie best leuk schaken (bijna net zo goed als Sipke Ernst nu), maar veel belangrijker dan zijn reputatie is zijn uitstraling. Een verzoek van Eddie afslaan is alsof je iemand op zijn sterfbed een laatste wens ontzegt. Dus rest de vraag: Wat te schrijven?
Mijn schaakperikelen in Indiana beperken zich tot gefröbel op internet, en is voor de gemiddelde Philidorees niet bijster interessant. Even heb ik met het idee gespeeld iedere Philidor I-speler te vergelijken met een dier. Een dergelijke opzet zou vanzelfsprekend garant staan voor een erg beledigend stukje, en dat brengt leven in de brouwerij. Bovendien zou ik op deze wijze mijn gram kunnen halen jegens Karel van der Weide, die mij in mijn afwezigheid in Schaaknieuws als ‘beroepsvalsspeler’ heeft geafficheerd. Ik heb b.v. wel eens ergens gelezen dat een reusachtige roofvogel uit het Andesgebergte, de condor, met uitsterven bedreigd wordt, omdat het niet zo wil vlotten met de voortplanting. (Karel ‘condor’ van der Weide, het allitereert warempel ook nog mooi). Uiteindelijk heb ik dit idee echter maar laten varen. Het grootste probleem was dat zowel Bas van der Lijn als Wietze Jongsma in aanmerking kwamen voor hetzelfde dier. Wietze vanwege zijn remises en Bas vanwege zijn levensinstelling. U raadt het al, het betreft hier de luiaard (de vriendin van Bas, de charmante Marieke, zal zich gegeven Bas’ huishoudelijke talenten volkomen in deze omschrijving kunnen vinden).
In de gauwigheid ben ik vergeten te vertellen waarom ik 7 maanden in Indiana vertoef. Nu, dit verblijf is in het kader van mijn met rasse schreden naderend doctoraat. Naar oud gebruik behoort men, wanneer men promoveert, een aantal ‘stellingen’ te overleggen. Tijdens mijn verblijf in Indiana heb ik tot nu toe één stelling toegevoegd aan mijn bestand. U krijgt de primeur: Stelling 10 uit mijn nog te schrijven dissertatie luidt als volgt:

📷 Foto verwijderd i.v.m. copyright