Oude Site
Praatschaak
Siep H. Postma
Het waren, welbeschouwd, twee zonderlinge ouwe mannekes. Ik volgde hun gedragingen in de Prinsentuin reeds geruime tijd met even grote aandacht als bevreemding. Wat die overjarige teenagers daar op steeds datzelfde bankje, steeds dezelfde tijd weer uitvoerden, vond ik maar raar. Zwijgend als hadden ze daartoe een eed gezworen staarden ze elkaar aan, de meer bejaarde dan behaarde hoofden verhit door de hartstochten die hun spelletje bij hen ontketende. Op een dag sloop ik op stoute schoenen dichterbij, behoedzaam, overvoorzichtig, tot binnen gehoorafstand.Toen leek mijn imitatie van amateur-indiaan volmaakt overbodig. De heren gingen zó op in hun spel dat een rakelings passerend Pasveerkorps nog niet eens zouden hebben opgemerkt. En dat "binnen gehoorafstand" sloeg ook al nergens op, want ze zwegen als Trappisten. Van de weeromstuit zweeg ik ook, hoewel me dat de grootste moeite kostte. Want het vertoonde spel was van erbarmelijke kwaliteit en schreeuwde in stilte om opbouwende kritiek.
Mijn voornaamste motivering om niet geruisloos weg te sluipen was overigens pure nieuwsgierigheid.
Wanneer zouden die rare snuiters eens hun mond opendoen? Na uren werd dan eindelijk mijn geduld beloond. "Schaak ," verbrak de één lispelend de eindeloos lijkende stilte. Het klonk in mijn zozeer op de proef gestelde oren als een kanonschot. Meteen was het weer stil. Tot de ander een opzienbarende ontdekking deed en met een grafstem mompelde, "Mat."
Pas toen ontwaarden ze hun publieke belangstelling. In hun toegeknepen oogjes streden verbazing en ergernis om voorrang. Ik glimlachte onwijs. Hun achterdochtige blikken werden ronduit kwaadaardig. Er behoort moed toe, om dan niet hard weg te lopen. Ik zou jou, Cor J Kamstra, wel eens hebben blijven willen zien staan kijken.
De ogen van de verliezer vooral deden denken aan de verstenende blik van het griezel Medusa. Toen vond ik een geniale oplossing. Ik wees naar het schaakbord, toen naar de winnaar, toen naar mij zelf. De winnaar knipte toestemmend. Hij trok wit. We begonnen onze partij. De verliezer van daarnet keek gemelijk toe. Gezien de kwaliteit van het drama dat ik had aanschouwd speelde ik bijzonder toegeeflijk. In een royale bui (Een rynske rite, Henk Kuiper) gaf ik zelfs mijn dame weg. Het spel verliep aldus:
1.e4 e5 2.Pf3 f6 3.Pxe5 (Het baaske kende dus in ieder geval het paardoffer van Damiano.)
3â¦De7 4.Pf3 d5 5.d3 dxe4 6.dxe4 Dxe4+ 7.Le2 Pc6 (Het boekje gaat verder met 7..Lf5. Ik was hier druk in de weer de kranige, zwijgzame veteraan te onderschatten.)
8.0-0 Ld7 9.Pc3 Dg6? (Hier trapte ik mooi in. Aangewezen was 9â¦Df5.)
10.Pe5! Pxe5 11.Lh5
|
(Precies, met damewinst. 's Mans ogen begonnen een vreugdevol licht uit te stralen. Zijn kaken bleven niettemin gramstorig opeengeklemd)
11â¦.0-0-0 12.Lxg6 hxg6 (Open h-lijn, twee lekkere lopers, aan opgeven dacht ik vooreerst nog maar niet. En prompt kwamen de foutjes van zijn kant.)
13.De2 (Beter 13 De1) Ld6 14.Pe4 (En hier 14 Lf4)
Pf3+! 15.gxf3 Lxh2+ 16.Kg2 Lh3+ 17.Kh1 Le5 18.De1 (Tegen 18â¦Lxf1 gericht. 18 Kg1, Lh2+ had tot remise geleid)
18⦠Lg4+ 19.Kg1 Lxf3 20.Pg3 Pe7 21.De3 Lc6 ( Tot zover was de spelvoering van de zwijgzame witspeler boven alle lof verheven. Maar hier kreeg het materialisme hem te pakken en hapte hij, met de mond stijf dicht, in het lokaas op a7)
22.Dxa7
|
(Elke zwakke speler heeft eens in de zoveel tijd wel eens een geniale bevlieging. Dit was zó'n moment voor mij. Vervuld van trots kondigde ik aan: "Geachte tegenstander, u gaat mat in vijf zetten." De aangesprokene reageerde met geen stom woord. Hij wou het blijkbaar meemaken.)
22â¦Th1+!! 23.Pxh1 Lh2+ !! 24.Kxh2 Th8+ 25.Kg3 Pf5+ 26.Kf4 Th4 mat
De verslagene knikte, pakte de schaakspullen bij elkaar en droop af, met zijn strijdmakker. Ik nam beleefd de vrijheid mee te lopen. Bij "Het Nieuwe Hoek" namen ze afscheid. "Morgen weer," bromde de verliezer. Zijn verliezer knikte bevestigend en gebaarde toen zwijgend naar mij. "Die kletsmajoor niet," luidde mijn vernietigend vonnis.
SHP