Mijn herinnering aan Leen Scholl

Gisteravond clubavond Philidor. Voorzitter Ulbe van Houten brengt ons een bijzonder droevig bericht; ons oudste lid Leen J. Scholl is overleden.
De gebruikelijke minuut stilte groeide spontaan uit tot vijf minuten stilte, een stil teken van respect.
Leen Scholl. Door velen de "oude Scholl" genoemd i.v.m. de aanwezigheid van zijn zoon Eddie binnen de vereniging. Altijd vrolijk en altijd vriendelijk. Ondanks zijn leeftijd van 85 jaar kwam hij nog geregeld op de clubavond en miste hij vrijwel geen enkele thuiswedstrijd van Philidor I en II.
Door zijn mindere gehoor sprak hij vaak met luide stem. Ik kan me niet herinneren dat ooit iemand daar aanstoot aan heeft genomen. Die gemoedelijke bulder hoorde bij de hem, en hij hoorde bij Philidor. Een monument is heengegaan.

Terug aan de bar, zat ik te mijmeren met onze gastvrouw Coby. Onmiddellijk gingen mijn gedachten terug naar mijn eerste ontmoeting met L.J.Scholl. Ik was jong en nog maar enkele weken lid van Philidor. We speelden een bijzonder scherpe partij. Scholl offerde een pion en zette een gevaarlijke aanval op. Ik was geïmponeerd. Ik voelde me duidelijk de mindere. Toen ik met veel kunst en vliegwerk de aanval had weten af te slaan bood ik remise aan. Mijn respect voor de getoonde schaakkracht nivelleerde de pluspion in het dame-eindspel.
Scholl liet zich langzaam achterover zakken tegen de leuning en keek me even verontwaardigd aan. Maar nee, sprak hij met zware stem, dan geef ik op. Hij legde de koning om en reikte me de hand.

De boodschap die de "oude Scholl" mij mee gaf is goed terecht gekomen. Een 2-tal voorbeelden:
Vier jaar later speelde ik tegen de toen 14-jarige Bas van der Lijn. Bas speelde een zeer goede partij totdat hij een toren weggaf. Ik dacht aan het moment tegen Scholl en bood remise aan. (Bas weigerde en gaf op!)
Enkele jaren geleden speelde ik tegen de jeugdige Sipke Ernst. Sipke speelde een sterke partij en won groot materiaal. Toen liet hij een simpele matcombinatie toe. Eén zet voor de matzet bood ik hem remise aan. Sipke nam deze aan. Het seizoen daarop kreeg ik op vrijwel identieke wijze het halve punt weer terug van Sipke!

Scholl zijn wijze les leeft dus gelukkig voort. Een halfje tegen een jeugdtalent is snel weer vergeten. De overwinning die hij boekte door het "verdiende" halfje te schenken is voor eeuwig!
Leen bedankt.