Op de middag dat in Enschede de grote plof plaatsvond, bevonden wij ons in het zonnige Groningen, waar de terrassen vol zaten met vrolijke mensen, veelal Groningers dus. Hun rumoerige gekout drong ruimschoots door tot het zolderkamertje boven eetcafé Time Out in de Poelestraat, een voor schaken totaal ongeschikte lokaliteit, doch door de schaakvereniging Lewenborg om onduidelijke redenen als thuisbasis verkozen. Als de bedoeling van het verkiezen van deze speelgelegenheid zou zijn gelegen in het streven om meer supporters naar de thuiswedstrijden te trekken, dan mag dit streven als volledig mislukt aangemerkt worden, want behalve de wedstrijdleider, één enkel bestuurslid van de vereniging, onze voormalige sterspeler Yge V., een ons goedgezinde neef van Yge V. en een vriendin van een der Lewenborgers zagen wij niemand anders dan de spelers de steile trap naar het zolderkamertje bestijgen. Geen wonder trouwens, want het achter de borden krijgen van 10 leden bleek dit seizoen voor de Groningers al enkele keren een hele toer.
Toch was er tot de laatste ronde toe nog steeds een minieme kans de degradatie te ontlopen, maar dan moest er gewonnen worden en dat nog wel tegen een Philidor dat zich voor het eerst de luxe kon permitteren van een non playing captain. Erik-Jan Wagenmakers bleek namelijk na een klein jaar nog wijzer dan hij al was teruggekeerd uit de States, popelend zich ook weer eens achter het schaakbord te bewijzen. Om zich optimaal te kunnen concentreren was hij de avond tevoren reeds in Groningen neergestreken. Het was dan ook niet meer dan terecht dat de eerder genoemde non playing captain het aandurfde onze briesende jonge held aan bord 2 direct voor de leeuwen te gooien.

Terwijl het geluid van de omringende terrassen alsmaar toenam, net als de hitte in het speelvertrek, liep de stand regelmatig op tot een memorabele 0-9. Niet dat we de Lewenborgers geen kansen gaven, integendeel zelfs. Zo gaf Jan Boersma zijn tegenstander een volle toren cadeau zonder dat deze geste de uitslag van de partij vermocht te beïnvloeden. Ook Addy, die naar de eetzaal beneden, in open verbinding met het Time Out terras (zijn tegenstander kon door een gebroken been de trap niet op komen), verbannen was, ging - was het een wonder? - nogal nonchalant te werk, evenals ikzelf trouwens, maar wat hinderde het, gewonnen werd er toch wel.
Tot er tenslotte nog één partij restte, die van Erik-Jan. Lange, zeer lange tijd had hij al zijn energie moeten aanwenden om een iets mindere positie te verdedigen, totdat hem, zo omstreeks zet 40 een ongelukkige gedachte ontglipte, die hem een pion kostte en in een zeer moeilijk eindspel terecht deed komen. Terwijl zijn teamgenoten zich al hadden aangesloten bij de rumoerige terrasgangers en slechts af en toe de trap beklommen om een meewarige blik op de stelling te komen werpen, heeft onze Erik-Jan zich nog twee uren lang in allerlei bochten gewrongen om het onheil te keren, doch tevergeefs.
Gezegd moet worden dat hij zich in de voor hem lang niet gemakkelijke nazit bij de pizzabakker groot heeft gehouden. Volgend seizoen staat hij er weer!

De volgende partijen geven het krachtsverschil aardig weer.

Wit: Bas van der Lijn
Zwart: R.Rubingh

1.e4 e6 2.d4 d5 3.Pc3 Lb4 4.e5 c5 5.a3 Lxc3 6.bxc3 Dc7 7.Pf3 Ld7 8.a4 Pc6 9.Ld3 c4 10.Le2 h6 11.O-O Pge7 12.Dd2 O-O-O 13.La3

Eddie Scholl en Wietze Jongsma