Vooraf, tijdens en na de wedstrijd uit in Purmerend hadden de spelers van het 1e KNSB team uiteraard de penibele situatie op de ranglijst in het achterhoofd – we staan namelijk onderaan met 1 schamel matchpunt. Na deze wedstrijd staan we nog steeds onderaan, nu met 2 punten uit 5 wedstrijden. We kruipen ietsje dichterbij de concurrentie, maar staan nog steeds stevig in de degradatiezone.
Nadeel is ook dat we nu wel zo’n beetje alle ‘zwakkere’ teams (voor zover je van zwakke teams kunt spreken) hebben gehad. De teams in klasse 1A doen niet superveel voor elkaar onder, maar het zou naief zijn om te denken dat we in de vier wedstrijden die ons resteren in 2026 – tegen de huidige nummers 1 t/m 4 op de ranglijst – we evenveel kans zullen maken als in de eerste vijf rondes. Dan moeten we toch echt een tandje (misschien twee) bijschakelen.
Goed, genoeg over de stand… Hoe verliep de wedstrijd in Purmerend? Het is nog steeds dezelfde fijne locatie als altijd, op de begane grond van een grote, moderne woontoren omringd door water (tijdens mijn partij kon ik op een paar meter afstand de eendjes langs zien komen), waar we toch al zeker zo’n 5 a 6 keer zijn geweest in de loop der jaren. Laatste keer was 3 jaar geleden (destijds verloren we 5,5-4,5). Enig nadeel is dat het gebouw zo groot is dat je een halve kilometer moet lopen om van de speelzaal bij de bar te komen… Maar dat geeft dan weer de mogelijkheid om de benen even te strekken.
Teamcaptain Jan Hania had Migchiel en Addy wit gegeven aan bord 3 en 5, en zichzelf wit aan 7, met het idee dat hier toch misschien 1 a 2 winstpuntjes uit moesten komen. Dit liep echter niet echt volgens verwachting – Migchiel en Addy (overigens tegen vrij sterke oppositie) kwamen beide niet verder dan vrij vlakke, bloedeloze remises. Jan had zelf een iets langere partij, maar alleen zijn tegenstander had echt actieve plannen, dus ook hij kon moeilijk remise weigeren.
Harmen kwam in de problemen met zijn dame, en bovendien een witte aanval op zijn koningsvleugel. Hij kon het niet bolwerken en verloor uiteindelijk de dame en daarmee de partij. Daarentegen won Jippe vrij regelmatig; zijn tegenstander zette zijn loper op a4, die daar niet echt prettig stond aangezien hij ook een pion op b3 had. Blijkbaar kon dit echter nog. Hij gaf vervolgens echter ook pardoes een pion op d5 weg. Jippe koos voor de veilige weg, ging een makkelijk gewonnen eindspel in, deed wat rustige, versterkende zetten. Wit gaf op toen hij op het punt stond een tweede pion te verliezen.
Jan Boersma speelde ook remise, in zijn geval kreeg hij volgens mij een aanval op zijn koningsvleugel te verduren, maar wist hij het allemaal goed te keepen.
Daarmee was de stand 3-3, maar eerlijk gezegd gaf ik op dat moment niet veel voor onze kansen. Dat was echter omdat ik de situatie bij invaller Sipke de Hoop wat verkeerd had ingeschat – ik dacht dat het dubbel toreneindspel waarin hij zich bevond, met pion minder, waarschijnlijk gewoon verloren was. Evan op het bord naast mij was inmiddels ook een gezond stuk achter gekomen, dus alleen als Erik en ikzelf onze kansrijke stellingen beiden zouden winnen, zou er misschien nog 5-5 in zitten, was mijn gedachte.
Evan moest inderdaad zijn partij opgeven – zijn tegenstander had een koningsaanval heel nauwkeurig opgezet en uitgevoerd, en daar bleek uiteindelijk geen kruit tegen gewassen – en Erik kwam helaas niet tot winst. Geen schande, want het was tijdens en na de partij niet eens zo duidelijk waar in het eindspel hij precies de winst had gemist. Nu ik achter de PC zit en Stockfish even te werk laat gaan is het een stuk makkelijker:
Op dat moment zat het plots echter even mee, want Sipke’s tegenstander Barry Brink gaf, in een verwoede poging het dubbeltoreneindspel naar zijn hand te zetten, pardoes een volle toren weg… Zeker een gelukkig punt! Toegegeven had Sipke de verdediging tot dan toe prima op orde, dus hij heeft hooguit een halfje cadeau gekregen hier.
Toen ik even opstond bij mijn eigen bord en begreep dat het 4,5-4,5 stond verwonderde het me wel even, want ik dacht dat we de wedstrijd hoogstwaarschijnlijk zouden gaan verliezen. Helaas was bij mijn eigen partij de grootste winstkans inmiddels geweest (46.Ta7!) en was de partij binnen de remisemarge gekomen. Een beetje jammer – geen slechte partij van mijn kant, een groot deel van de partij stond ik beter, maar op het beslissende moment net niet nauwkeurig genoeg voor de winst:
Een 5-5 eindstand derhalve. Bij Erik en mijzelf heeft er meer ingezeten, zoals u heeft kunnen zien, maar aan de andere kant was Sipke fortuinlijk, dus 5-5 was misschien wel een goede weergave van de verhoudingen.
Wat voor effect dit gelijkspel heeft op de stand voor Philidor 1, staat aan het begin van het verslag beschreven. Overigens is er dit seizoen geen sprake van een lange winterstop; op 10 januari, dus nog voor het toernooi in Wijk aan Zee, spelen we thuis de 6e ronde tegen Zukertort Amstelveen.