door Oene Schriemer

 

Schaken is een ongekend wrede sport, daar vertel ik niets nieuws mee. De vaak langdurige intense mentale strijd vergt veel energie en dan komt een nederlaag vaak hard aan. Zeker als je goed gespeeld hebt, tegen een veel sterkere tegenstander, en door een gigantische blunder in één zet de partij verliest. Elke schaker herkent dit akelige gevoel en herinnert zich de slapeloze nacht die er vaak op volgt. Helaas betrof het dit keer een Philidoriaan.

In de voorbereiding op deze wedstrijd had Peter Koning van Mid-Fryslân ons gevraagd om de wedstrijd te verplaatsen naar januari 2026, omdat een aantal spelers van hen ook andere activiteiten hadden, zoals een kerstborrel. Voor ons was dit geen reden om hieraan mee te werken en dus waren we benieuwd wie we tegenover ons zouden treffen. Eerlijk gezegd was het voor ons nauwelijks een verrassing dat ze met hun sterkste opstelling kwamen. Onze strategie was simpel en logisch “winnen aan bord 4 en voldoende halfjes scoren aan de overige borden om in ieder geval een gelijk te spelen”. Een helder strijdplan waarmee ik in ieder geval wist wat me te doen stond. Nu is Frank Schuurmans geen onbekende voor mij. Hoewel zijn rating de laatste jaren wat gezakt is, is hij een niet te onderschatten tegenstander. Volgens mij heb ik vaker van hem verloren dan gewonnen. Maar over mijn partij straks meer.

Eelke was dit keer als eerste klaar. Tegen Erwin Koning kwam hij met wit weer goed uit de opening. Ik vind het altijd mooi om te zien hoe Eelke met ogenschijnlijk speels gemak en logische zetten een mooie aanvalsstelling weet te creëren.  Zo ook vandaag.  Op het moment echter dat alle stukken en pionnen optimaal stonden voor de aanval stokte het en nam Erwin het geleidelijk over. Helaas wist Eelke zich niet meer te herpakken en stonden wij tegen onze verwachting in met 1-0 achter. Weg plan en het werd nog duidelijker dat ik moest winnen en dat Rein en Egbert minstens remise moesten houden tegen hun sterkere tegenstanders.

De tweede beslissing kwam aan bord 1. In het middenspel verschalkte Rein zijn tegenstander Osama Arabi met het prachtige zetje g4, waarmee Rein een volle toren won. Osama vocht tegen beter weten in nog even door, maar moest enkele zetten later  toch inzien dat verder spelen zinloos was. Een geweldige opsteker voor ons, waarmee de druk op Egbert en mij iets minder werd.

Op bord 4 volgde de derde beslissing. Sinds jaar en dag bedient Frank Schuurmans zich van de Snyder Variation van het Sciliaans. Dat had ik kunnen weten, maar ik had hem niet aan bord 4 verwacht en had dus niks voorbereid. Door logische en voor mijn idee wat veilige zetten probeerde ik eerst maar eens het middenspel te halen. Dat ging voor mijn gevoel best wel goed en ook de engine, zo leek achteraf,  ondersteunde dit gevoel. Op zet 18 maakte ik echter een vreselijke fout, waardoor ik opeens slechter kwam te staan. Met het nodige keepwerk wist ik de stelling nog enigszins bij elkaar te houden en toen Frank ook nog eens wat onnauwkeurige zetten deed gloorde er weer hoop in het Philidorkamp. Toen ook Frank realiseerde dat hij de winst ergens had gemist begon hij steeds meer foutjes te maken. Dit resulteerde eerst in het verlies van een pion en vlot daarna gevolgd door het weggeven van de kwaliteit en daarmee de partij. Zoals in de eerste alinea van dit artikel al staat weergegeven is schaken wreed en krijgt niet iedereen wat hij verdient. Hieronder de partij waarmee de tussenstand 1-2 in het voordeel van Philidor werd.

Nog 1 partij te gaan. Roelof Kroon tegen onze Egbert. Het ratingverschil was aan dit bord het grootst, namelijk 240. Afgezien van de opening, waarin Egbert iets minder stond naar eigen zeggen, toonde hij weinig angst en ontzag voor Roelof en gaandeweg wist Egbert het initiatief naar zich toe te trekken. Middels een mooi kwaliteitsoffer kwam Egbert duidelijk beter te staan waardoor Roelof genoodzaakt werd materiaal terug te geven. Met een stuk meer leek het een kwestie van tijd dat Egbert het visje op het droge zou brengen. Leek, want hoewel Egbert niet in tijdnood was blunderde hij een volle toren weg en daarmee de partij. Vreselijk, wat een droefenis, wat een wreed bordspel. Waarom schaak ik nog zal Egbert zich afvragen, waarom doe ik mij dit aan? Het antwoord weet hij wel, maar daar wil hij nog niet aan. Nog een paar nachten slapen en dan is de ergste pijn wel voorbij. Daarna lonkt het samenzijn met vrienden weer en gaat Egbert weer schitteren als nooit tevoren.

 

 

 

 

 

 

 

Na vier ronden heeft zich een kopgroep van 3 teams gevormd. Philidor en Franeker hebben beide 6 punten uit vier wedstrijden, terwijl Mid-Fryslân 5 punten heeft, maar daar 3 wedstrijden voor nodig had. Hoewel wij het niet meer in eigen hand hebben is er nog steeds een goede kans om uiteindelijk aan het langste eind te trekken.