Afgelopen zaterdag stond de uitwedstrijd tegen Hardenberg 1 op het programma. Ik verheugde me al een tijdje op het weerzien met de gastvrije schakers van SV Hardenberg in hun knusse onderkomen De Pothof op een klein volkstuintje in een woonwijk. Al vele decennia lang is dit hun thuisbasis. Klein, oud, krakkemikkig, maar uiterst sfeervol.
Met 2 spelers in de 2100 en 3 spelers hoog in de 2000 konden we ons de borst maar nat maken. Normaal gesproken kunnen wij dat prima opvangen met ons basisteam, maar vandaag was dat anders. Al een tijdlang was bekend dat we Simon moesten afstaan aan het eerste en dat Maarten liever geen verre uitwedstrijden meer speelt. Een paar dagen geleden werd zijn afzegging definitief en toen ook Marcel om gezondheidsredenen verstek moest laten gaan werd duidelijk dat we met een gehavend team de strijd aan moesten gaan. Gelukkig had Rob van der Meer zich een tijdje geleden weer aangemeld als lid, zodat we hem direct konden inzetten. Daarnaast was ook Joachim, de vader van Simon, bereid om de opengevallen plek op te vullen. Ik wil dan ook eerst Rob en Joachim hartelijk bedanken voor hun bereidwilligheid om ons te helpen. Rob was net terug van een twee maanden lange vakantie op La Gomera en daar was schaken wel het laatste waar hij mee bezig was. Voor Joachim was het zelfs zijn debuut in de KNSB-competitie en het verhaal gaat dat hij op de heenreis nog het en-passant slaan heeft geleerd. Het moge duidelijk zijn dat de verwachtingen wat moesten worden bijgesteld.

Na twee uur spelen was het eerste resultaat binnen. Via het Konings-Indisch kwam Rob met wit in een Maroczy Bind terecht. In de auto, op de terugweg, vertelde Rob mij dat hij dit graag speelt en tijdens de partij had hij ook een kansrijke voortzetting gezien. Hij snapte nog steeds niet waarom hij daar niet voor gekozen heeft. Rob`s voortzetting leverde zijn tegenstander een verbonden vrijpion op, die niet meer te stoppen bleek. Een ingecalculeerde nederlaag tegen een sterke tegenstander. Met wat meer wedstrijdritme kunnen we in de toekomst nog mooie dingen van Rob verwachten.

Gelukkig neutraliseerde Eelke de achterstand door een mooi stukje huisvlijt. Proficiat Eelke. Hieronder licht Eelke zijn overwinning toe.

Een uurtje later viel ook de beslissing bij Dylan. Volgens Eelke speelde Dylan een zeer spannend potje. Hij kreeg drie pionnen voor een stuk, met kans op aanval op de open witte stelling. Toen bood zijn tegenstandster Caroline Slingerland remise aan. Eelke hoorde dat en na overleg met de captain vertelde hij Dylan: “Je mag het aannemen, maar je moet het zelf weten”. Dylan nam het aan, maar na afloop zei hij dat hij toch wel had willen doorspelen. Waarschijnlijk moeten we nog duidelijker afspraken over de communicatie maken aldus Eelke. De tussenstand is 1,5 – 1,5.

Kort hierna verloor onze debutant Joachim. Volgens Eelke zette Joachim de partij buitengewoon degelijk op, met één vlekje: een paard op h6 dat nergens heen kon. Uiteindelijk deed hem dat en een gebrek aan bewegingsvrijheid de das om. Na afloop sprak Eelke nog even met een speler van Hardenberg en die zei dat Joachim het prima gedaan heeft: het was immers zijn eerste competitiepartij. Waarop Joachim toevoegde: “Ja, op de heenweg in de auto heb ik nog het en-passant slaan geleerd”. Naast de succesvolle coaching van zijn drie talentvolle zonen, schuilt er ook in Joachim een goede wedstrijdschaker. De vraag is alleen, wanneer hij hier vol voor gaat. Voorlopig staan zijn jongens nog op 1. Hieronder nog even de ervaring van de debutant zelf.
“Mijn eerste echte KNSB-wedstrijd. Mooi dat Philidor leden vanuit de jeugdopleiding een kans wil geven in deze competitie, in dit geval dus de trainer van Stap 1. In de partij leek ik met zwart redelijk uit de opening te komen. Gouden regel nummer 2 (stukken eruit) heb ik echter volgens de engine zeven keer ten onrechte genegeerd. En ondanks dat ik bijna al mijn tijd gebruikte, kwam ik door enkele keren onnodig tempoverlies in een verkrampte stelling waarin ik geen uitweg meer zag. Een leerzame middag dus voor deze schaaktrainer, maar vooral een erg leuke ervaring”.

Even later moest ook Egbert een nederlaag incasseren. Lange tijd zag het er volgens Rob goed uit, maar in een mooie aanvalsstelling miste hij het juiste plan, waarna hij geleidelijk slechter kwam te staan en uiteindelijk verloor. Egbert zei er zelf het volgende over: “In een stelling waarin ik wel iets minder stond, maar volop mogelijkheden had, besloot ik plotseling tot een kamikaze-aanval met g5. Dat had ik beter kunnen voorbereiden door eerst lang te rokeren en een toren op de g-lijn te zetten. Nu ging het snel bergafwaarts en toen de f-lijn ook nog open kwam was het snel gedaan.”

Met een achterstand van 3,5-1,5 en nog drie spelers bezig is er nog een sprankje hoop op een gelijkspel. Rein staat beter, Auke moet remise kunnen houden in een lastig voor hem te spelen eindspel en zelf heb ik net mijn in het middenspel verloren pion weer terug gewonnen.

Rein weet zijn betere stelling inderdaad tot winst te voeren. Hoe dat tot stand kwam laat Rein hieronder zien.

Bij het naspelen sprong de beoordeling van de engine op en neer. Meestal een teken dat beide partijen moeite hebben om het juiste plan te vinden. Degene die de laatste fout maakt verliest en dat was dit keer de tegenstander van Rein. Proficiat Rein.

De achterstand is teruggebracht tot 3,5-2,5, maar de stellingen van de twee resterende partijen bieden geen enkele hoop op een gelijkspel. Zelf was ik het eerst klaar. In een Scandinavische partij wist ik met wit geen profijt te trekken van de opening. Integendeel, mijn spel was stroperig en afwachtend. Mijn tegenstander trok langzamerhand het initiatief naar zich toe en toen ik met stukkenruil de druk wat wilde verlichten stond ik opeens een pion achter. Vanaf toen werd mijn spel beter. Ik had weer een plan, terwijl mijn tegenstander veel tijd verbruikte, omdat hij geen duidelijk plan kon vinden. Rond de tijdcontrole won ik mijn pion terug, maar in de overgebleven stelling was het plan van mijn tegenstander weer duidelijk. Door wat onhandig gemanoeuvreer kwam ik weer een pion achter, maar gelukkig wist ik nog net remise te houden. Hieronder mijn partij.


Auke is de enige die nog bezig is. Vanuit de opening zag ik Auke een goede stelling opbouwen, waarbij hij dreigde via de h-lijn binnen te komen. Zijn tegenstander wist dit echter te verhinderen, zodat een spoedige remise mij logisch leek. Na ruil van de dames bleef Auke echter met een slechte loper zitten. Nog steeds leek remise haalbaar, maar het is wel opletten. Op diverse manieren probeerde Lehmann, zijn Duitse tegenstander, verder te komen. Stapje voor stapje kwam hij beter te staan en uiteindelijk moest Auke zich gewonnen geven. De einduitslag werd uiteindelijk 5-3 in het voordeel van Hardenberg.
Al met al duurde de partij van Auke meer dan 120 zetten, zodat we diep in de avond met de honger in de hals weer terug reden.

Met nog drie wedstrijden te gaan is er nog van alles mogelijk, maar we kunnen ons niet veel meer permitteren. De eerstvolgende thuiswedstrijd tegen Almere wordt cruciaal. Die moeten we eigenlijk winnen, maar zeker niet verliezen. Het zal waarschijnlijk spannend blijven tot het eind van de competitie.