Door Scharlaken Rackham

Er werd na het gestolen gelijkspel tegen de DSC II al fluisterend over lijfsbehoud gesproken onder de bemanning van de Philidor IV. Kapitein Scharlaken Rackham werd echter door stuurman Jack Sparrow weer met beide zeebenen op het dek gezet.

Immers: drie wedstrijdpuntjes zijn maar drie wedstrijdpuntjes en er zijn nog twee ronden te spelen terwijl wij de laatste ronde vrij zijn. Realisme. Dat was Rackham tot nog toe vreemd. “Aha, dus dan zitten wij straks tijdens de laatste ronde vrolijk op de bank voetbal te kijken en degraderen we zonder er erg in te hebben.”

Zo was het maar net, beaamde Jack.

Maar Rackham, eigenwijs als hij was, bleef toch bij zijn hoopvolle standpunt. Het vierde ensemble heeft namelijk dit seizoen vaker niet verloren dan wel. Een positieve balans waarop weliswaar alleen maar gelijkspelletjes in de schaal liggen tegenover twee nederlagen, waaronder een clean sweep tegen de ongenaakbare koploper Jurjen Tolsma I, maar toch.

Bij Roodbaard knalden de donderbussen als vanouds over bord 3, maar bij het optrekken der kruitdampen stond hij gewoon een paar pionnen achter en moest hij de Jolly Roger strijken. Long John Silver verloor aan bord vier ook. 2-0 achter dus.

De gedaante van Sir Francis Drake doemde op. In de verte leek hij een beetje op Egbert, die aan het vierde bord van schoener II van de Philidor-vloot al vroeg op de avond de basis had gelegd voor een 4-0 whitewashing van de Emmeloord II. Het duurde tot diep in de nacht voordat de tegenstanders op het wrakhout van hun driemaster waren teruggedobberd naar de polder. “Er zit niets anders op: jij moet winnen”, fluisterde Drake even monter als streng tegen de scharlaken boekanier.

Dat zat er echter niet in. Rackham had aan het eerste bord een vleugelgambiet in een soort Taimanov-Siciliaan verkeerd behandeld en stond ronduit slecht. Jack Sparrow deed het aan bord 2 veel beter met zijn beproefde strijdplan. Op ontspannen wijze schoof hij zijn tegenstander naar de slachtbank.

 

 

1-2 achter dus. Rackham bleef zich vastbijten – daarbij gesteund door Francis Drake en Blackbeard, die nog altijd met verende tred en non-playing de schaakzalen afschuimt sinds hij een Schotse grootmeester versloeg – aan dat ene kansje op f2. Eventueel, als zijn tegenstander even zou verslappen, zou daar misschien nog een linke aanval uitgevoerd kunnen worden.

Het wonder geschiedde. Blackbeard dacht dat zwart eerst nog de geheide winst 34…Txf2 miste (Rackham dacht aan het bord dat dat niet kon wegens 35.Tc8+, maar zag daarbij over het hoofd dat 35…Tf8+ niet tot mat leidt omdat het een aftrekschaak is waarbij de toren op c8 buitgemaakt wordt), maar na 35.Txb2 Txb2 is er niks aan de hand voor wit. Na 35.Kg2 deed hij 35…Txf2+ wel, want nu was het met schaak, waarna een glorieuze schwindle zich voltrok.