Het eerste team heeft in de 2e helft van het KNSB-seizoen geen potten kunnen breken. Eigenlijk was het wel een beetje verwacht – alhoewel je nooit weet hoe het loopt! Maar in de eerste 5 wedstrijden van het seizoen speelden we tegen de zwakkere teams in klasse 1A, en haalden daar slechts 2 matchpunten uit. Achteraf gezien was dat veel te weinig om in het restant nog een serieuze kans te maken op handhaving.

Na de winterstop resteerden er namelijk 4 wedstrijden tegen teams die 1 of zelfs 2 maatjes te groot bleken. Er werd respectievelijk 7-3 verloren van Caissa-Eenhoorn, 2-8 thuis tegen VAS (de uiteindelijke kampioen) en 2,5-7,5 thuis tegen Zukertort Amstelveen. Van deze wedstrijden zijn van onze kant helaas geen verslagen verschenen, de ene keer door ziekte van de verslaggever, de andere keer moest ik voortijdig naar huis. Kort gezegd, echter, waren we vrij kansloos tegen deze teams, die vaak ook tot het gaatje gingen om een grote score neer te zetten (want in de strijd om het kampioenschap konden de bordpunten wel eens belangrijk zijn).

Overigens is hier een fraai verslag te vinden van de wedstrijd Caissa Eenhoorn-Philidor (7 februari) vanuit het perspectief van het sympathieke team uit Hoorn.

In ieder geval: voor aanvang van de laatste ronde, uit tegen Paul Keres 2 (Utrecht), wisten we dat de degradatie al een feit was. Twee jaar geleden toen we voor het eerst naar de 2e klasse degradeerden, konden we in de laatste ronde nog vechten voor lijfsbehoud; deze keer was het dus een formaliteit en konden we vrijuit spelen. Voor de leuk (en wellicht ook vanwege de benzineprijzen) besloten we er deze keer een treinreis van te maken, waarover later in dit verslag meer, want dit zou nog een staartje krijgen.

Een paar minuten na 13:00 uur kwamen we in de speelzaal aan – een grote basisschool, elk team van Paul Keres had zijn eigen klaslokaal – maar de wedstrijden waren nog niet gestart, want wij waren niet eens het enige team dat een beetje te laat was. Enkele minuten later konden we beginnen.

Halverwege de wedstrijd zag het er nog hoopvol uit, want we waren zelfs op een 2,5-3,5 voorsprong gekomen. Na (plus)remises van Migchiel, Erik, en Jan Hania, won Simon Botter knap – alweer zijn 2e winstpartij in 4 invalbeurten in het eerste team – en Amir pakte een mooie scalp door Wouter Terlouw (15 jaar en 2300+ rating) te verschalken:

Daar stond op dat moment alleen een nederlaag van Evan tegenover, die al vanaf vroeg in de partij onder een zware koningsaanval kwam. Zwart koos alleen niet bepaald de snelste weg naar de winst, waardoor de nul nog een tijdje op zich liet wachten.

De voorsprong duurde helaas niet erg lang. Rond de tijdnoodfase en vlak daarna vielen er verschillende nullen. Addy speelde een erg scherpe partij en had daarbij een verwikkeling met een penning overzien, waarna hij met verschillende zwaktes bleef zitten. Het eindspel met paar pionnen minder was vervolgens niet te houden. Jeroen had een prima stelling in het middenspel, maar maakte een paar ongelukkige keuzes en kwam daardoor in het eindspel net een tempo tekort om een vesting in elkaar te kunnen zetten en verloor vervolgens vrij snel. Harmen raakte in een middenspel met alleen zwaar materiaal (2 torens+dame) een pion achter. Geen ramp, maar de activiteit die hij had verdween langzamerhand, en tegenstander Lode de Jong wist uiteindelijk af te wikkelen naar een toreneindspel dat gewonnen bleek te zijn.

Tot slot ook een nul voor Jippe die, zoals wel vaker dit seizoen, zijn partij erg lang wist te rekken, maar uiteindelijk toch een nul moest slikken. Tijdens de treinrit naar Utrecht vroeg ik hem nog naar zijn partij tegen VAS van een maand geleden, toen hij een interessant eindspel had van toren+loper tegen dame. Hij speelde in die partij op activiteit en verloor, en vertelde me dat hij een wat passievere opstelling had in moeten nemen en dan alles prima had kunnen verdedigen. De partij vandaag in Utrecht was misschien het omgekeerde – hij leek iets te voorzichtig te spelen en op het eind was het een kwestie van wachten op de genadeslag van zwart.

We vonden achteraf een plekje bij een Italiaans restaurant in het centrum, buiten aan het water. Het was een beetje koud (en regenachtig) maar verder wel gezellig. Tegen 19:30 ’s avonds gingen we naar Utrecht Centraal om de treinreis terug naar Leeuwarden te beginnen. Hier werd het interessant, want de trein reed plots niet verder dan Amersfoort omdat er ergens tussen Amersfoort en Zwolle er sprake was van een ‘gestrande trein’. Wachtend op het station in Amersfoort dachten we eerst “oke, nemen we de volgende trein die naar Zwolle gaat”. Maar die reed vervolgens ook niet. Uiteindelijk moesten we in een volgepropte trein naar Deventer (vol met gestrande noorderlingen – we stonden vlakbij een paar dames die nog helemaal terug naar Delfzijl moesten) om vervolgens in Deventer zo’n 25 minuten te wachten en vervolgens over te stappen op een andere trein richting Zwolle…

Het was maar goed dat we besloten die alternatieve route te nemen, want toen ik later nog een keer keek was het probleem van de gestrande trein op het traject tussen Amersfoort en Zwolle om 23:00 nog steeds niet verholpen. 23:00 was ook ongeveer het tijdstip dat we eindelijk terug in Leeuwarden waren, dus de terugreis heeft ruim een uur langer geduurd dan aanvankelijk gedacht. Wel frappant dat dit gebeurt tijdens zo’n beetje de 1e keer in mijn heugenis dat we met het eerste team voor een verre uitwedstrijd een treinreis besluiten te maken…

Volgend seizoen kunnen we prima opnieuw met de trein, lijkt mij, maar dan liever naar Groningen of wellicht Meppel. Dat is toch ietsje dichterbij. En met de degradatie naar de 2e klasse is het natuurlijk ook de vraag hoe het team er volgend jaar uitziet, want de teamgrootte zal weer van 10 naar 8 gaan, toch één van de pijnpunten bij de overgang van 1e naar 2e klasse en omgekeerd. Enfin, er zijn nu ruim 4 maanden om daar invulling aan te geven. En dan hopelijk zo spoedig mogelijk weer promoveren naar de 1e klasse.

Wat betreft de individuele prestaties: voor het grootste deel was het dit seizoen vrij matig – enkele spelers die ongeveer qua hun eigen rating presteerden, anderen die duidelijk een zwaar seizoen hadden en dik in de min eindigden. De enige spelers die er een beetje positief uitschieten zijn Simon Botter (2 uit 4 als invaller, met een keurige TPR van 2100) en Amir, die met 4,5 uit 7 niet alleen de grootste plusscore haalde (+2 met een TPR van 2348) maar ook in absolute zin de meeste punten heeft gepakt. En dat terwijl hij 2 ronden afwezig is geweest. Volgend jaar heeft hij hopelijk wat meer concurrentie van zijn teamgenoten.